Podczas kolejnego spotkania naszej wspólnoty zatrzymaliśmy się przed Panem Jezusem na adoracji w ciszy. Był to czas wyciszenia, osobistej modlitwy i wsłuchania się w to, co Bóg chce powiedzieć do każdego z nas.

Następnie przeżywaliśmy Eucharystię. W homilii usłyszeliśmy Ewangelię, w której Jezus mówi o ludziach, którym ciągle coś nie pasuje. Jan Chrzciciel nie jadł i pościł – mówili, że opętał do zły duch, Jezus natomiast jadał i pił – twierdzili, że jest żarłokiem i pijakiem. Niezależnie od tego, co się działo, zawsze można było znaleźć powód do niezadowolenia.

Ta Ewangelia stała się okazją do spojrzenia również na nasze życie. Czy czasem nie jesteśmy podobni do ludzi, którzy zawsze znajdą powód, żeby ponarzekać? Na pogodę, innych ludzi, Kościół, wspólnotę, sposób działania… Łatwo zauważyć to, co jest nie tak. Trudniej zapytać: co ja mogę zrobić, żeby było lepiej?

W homilii mocno wybrzmiały słowa: „Narzekanie wymaga tylko ust. Zmiana wymaga wysiłku.”

Narzekanie pozwala nam przerzucić odpowiedzialność na innych. Jezus zaprasza nas jednak do czegoś więcej – nie do zatrzymywania się na problemie, ale do szukania drogi. Nie do pytania: „Dlaczego tak jest?”, lecz: „Co mogę z tym zrobić z pomocą Pana Boga?”

Przykład świętych Korneliusza i Cypriana przypomniał nam również, że niezależnie od podejmowanych decyzji zawsze znajdą się ludzie, którzy będą je krytykować. Nie chodzi więc o to, aby za wszelką cenę wszystkim dogodzić, ale aby wiernie szukać dobra, prawdy i drogi prowadzącej do Boga.

Na zakończenie homilii zostaliśmy zaproszeni do osobistego rachunku sumienia: czy swoim narzekaniem buduję Kościół, wspólnotę i rodzinę, czy może – jako uczeń Jezusa – szukam rozwiązania i podejmuję wysiłek przemiany?

Po Mszy Świętej wspólnie odmówiliśmy różaniec, powierzając Panu Bogu nasze intencje.

Niech ten czas przypomina nam, że nie wszystko musi wyglądać tak, jak sobie wymarzyliśmy. Ważne, abyśmy zamiast narzekać, razem z Jezusem szukali drogi.

Autor: Konrad