17 grudnia 2025 r. w Bazylice oo. Bernardynów w Rzeszowie odbyło się ostatnie w tym roku spotkanie Wspólnot Katolickiej Odnowy w Duchu Świętym Diecezji Rzeszowskiej. Wspólnie trwaliśmy na modlitwie, adorując Pana Jezusa podczas Mszy Świętej sprawowanej przez wspólnotę Miriam oraz ks. Damiana Ziembę.

Tym razem spotkanie miało wyjątkowy, cichy charakter. Jak przypominał papież Franciszek:
„Bóg objawia się w ciszy, bo tylko w ciszy człowiek może Boga naprawdę usłyszeć.”

Spotkanie rozpoczęło się Eucharystią, podczas której wsłuchiwaliśmy się w słowa Ewangelii według św. Mateusza (Mt 1, 1–17), opowiadającej o rodowodzie Jezusa Chrystusa, Syna Dawida, Syna Abrahama.

Pan Bóg daje nam tę Ewangelię w czasie Adwentu, abyśmy uświadomili sobie, że przywołany rodowód nie dotyczy wyłącznie osób świętych. Wśród przodków Jezusa byli również grzesznicy, cudzołożnice i ludzie pogubieni. Nie jest to więc rodowód idealnych, lecz rodowód życia — takiego, w które wpisani jesteśmy także my wszyscy.

Podczas homilii ks. Damian Ziemba przybliżył nam postać św. Augustyna, który w swoich „Wyznaniach” zapisał słowa:
„Niespokojne jest serce człowieka, dopóki nie spocznie w Bogu.”

Święty Augustyn był człowiekiem, który czerpał z życia pełnymi garściami. W swoim pamiętniku zapisał również modlitwę pełną szczerości:
„Boże, daj mi czystość… ale jeszcze nie teraz.”

Jak wspomniał ks. Damian Augustyn był człowiekiem pełnym życia, doświadczającym grzechu — podobnie jak my. Pan Bóg daje nam takich świętych, którzy są bliscy naszej codzienności. Nie wstydzi się ich, przypominając tym samym, że nie przychodzi do ludzi gotowych i idealnych, ale wychodzi na drogę, aby do nas przyjść. W Jego rodowodzie jest miejsce dla każdego — nawet dla tych, którzy po prostu się pogubili.

W naszym życiu Pan Bóg zaprasza nas, abyśmy przyszli do Niego i odnaleźli swoje miejsce przy Nim. Przez całą historię zbawienia pokazuje, że walczy o człowieka poprzez natchnienia, stoi obok naszego cierpienia, płacze razem z nami i nieustannie jest blisko.

Adwent jest szczególnym czasem ciszy. Papież Franciszek mówi o niej tak:
„Cisza to nie jest brak dźwięków. Cisza to moment, w którym przestajemy uciekać przed samym sobą.”

Warto o tym pamiętać, aby w przedświątecznym pędzie i hałasie nie zagubić tego, co najważniejsze. Ta cicha Msza Święta zapraszała nas do trwania przy Panu Jezusie bez słów, bez dźwięków — po prostu w obecności.

Po Eucharystii wspólnoty zostały zaproszone do obejrzenia w ciszy wystawy z pielgrzymki jubileuszowej. Następnie każdy z nas otrzymał zaproszenie do osobistej adoracji Pana Jezusa w ciszy — do trwania w zjednoczeniu z Bogiem, w pokoju i zawierzeniu.

Autor : Asia K.